Το απόγευμα της Παρασκευής, 8ης Μαΐου 2026, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κ. ΘΕΟΚΛΗΤΟΣ, μετέβη στην πανηγυρίζουσα Ιερά Μονή του Αγίου Χριστοφόρου Αρναίας και προέστη του Αναστασίμου λαμπρού Εσπερινού του Αγίου. Της Ιεράς Μονής ηγείται και την φροντίζει με περισσή αγάπη ο Παν. Αρχιμ. π. Παΐσιος Σουλτανικάς, ο και Ηγούμενός της που ως φέρελπις Κληρικός εγγυάται την ομαλή πορεία του Μοναστηριού. Παρόντες και οι Παν. Αρχιμ. π. Νικόλαος Τσολούφης και π. Αμφιλόχιος Χάϊτας και οι Αιδ. Πρωτ. π. Στέφανος Γιάνναρος και Αιδ. Οικ. π. Γεώργιος Τρικκαλιώτης.
Παρόντες όλος καθ’ ομολογίαν ο Λαός της Αρναίας και οι Άρχοντές του, ο Δήμαρχος Αριστοτέλη κ. Στυλιανός Βαλιάνος, οι Αντιδήμαρχοι κ. κ. Γεώργιος Θαλασσινός και Κωνσταντίνος Πασχάλης, ο Πρόεδρος του Λιμενικού Ταμείου κ. Αστέριος Τζιτζιρίκας, η Δημοτική Σύμβουλος κα Ευγενία Γιαννούση, η Πρόεδρος της Αρναίας κα Ειρήνη Γιαννούση κ.α.
Τον θείο Λόγο εκήρυξε ο Σεβασμιώτατος λέγοντας ότι ο Άγιος Χριστοφόρος έζησε επί Δεκίου Αυτοκράτορος (249- 251 μ. Χ. ) και ήτο πολύ δύσμορφος και τεραστίας δυνάμεως άνδρας. Το όνομά του πριν να λάβει το χριστιανικό του όνομα ήταν Ρέπροβος. Στη διάρκεια ενός πολέμου συνελήφθη και μετεφέρθη στην Αντιόχεια, όπου βαπτίστηκε από τον εκεί Επίσκοπο, Άγιο ένδοξο Ιερομάρτυρα Βαβύλα, παίρνοντας το όνομα Χριστοφόρος. Ο Δέκιος φοβόταν τη δύναμη, την ανδρεία και τις προκλήσεις του Χριστοφόρου, αλλά και την ομολογία του ως χριστιανού πιστού. Έστειλε λοιπόν 200 στρατιώτες να τον συλλάβουν, όμως εκείνος παραδόθηκε. Στον δρόμο, επειδή τελείωσαν τα τρόφιμα, πολλαπλασίασε τους άρτους, ως ο Κύριος, ενώ το ραβδί που κρατούσε βλάστησε ως του Ααρών. Όλοι πίστεψαν στον Κύριο και δόξαζαν το όνομά του. Εστάλησαν επίσης δύο γυναίκες πανέμορφες, η Καλλινίκη και η Ακυλίνα, για να τον παρασύρουν σε ακολασία. Αλλά τις κατήχησε και έγιναν χριστιανές! Οι δύο γυναίκες θανατώθηκαν, όπως και οι 200 στρατιώτες και έγιναν συμμάρτυρές του. Ο δε Χριστοφόρος υφιστάμενος πολλά μαρτύρια και μένοντας αβλαβής τελικώς περιεβλήθη με χάλκινη πυρακτωμένη φορεσιά και τέλος απεκεφαλίσθη.
Κατόπιν ο Σεβασμιώτατος ερμήνευσε θεολογικώς και πρακτικώς τον όρο ‘’Μάρτυρας του Χριστού’’, τονίζοντας ότι τα ευλογημένα άτομα που αξιώθηκαν να προσφέρουν το αίμα τους, ή μέλη τους, ή την κεφαλή τους υπερ του Χριστού, πλουτίζονται με την αγιοπνευματική και αγιοτριαδική χάρη. Ο Άγιος Τερτυλλιανός γράφει: «Christus in martyre est», δηλαδή, «Ο Κύριος ενεδρεύει μέσα στο σώμα και στην ψυχή του μάρτυρος», όταν εκείνος ομολογεί Χριστόν και πάσχει υπέρ Αυτού! Τότε ο όλος ψυχικός και σωματικός εαυτός του Μάρτυρος μεταβάλλεται σε οίκο Χριστού, σε παλλάδιο Χριστού και σε σκηνή Χριστού, καταυγάζοντας με τις αγιοπνευμετικές ακτίνες και δωρεές ανθρώπους και σύμπαντα.
« Στην Εκκλησία, κατέληξε ο Δεσπότης, δεν ερχόμαστε για να ψάλλουμε μόνο, για να ανάψουμε καντήλια και να φτιάξουμε τέμπλα περίτεχνα! Ερχόμαστε ώστε ο θηριώδης ‘’Ρέπροβος’’ που έχουμε μέσα μας να μετουσιωθεί και να μεταμορφωθεί σε Χριστοφόρο! Αυτό είναι το μεγαλείο της Εκκλησίας και ο στόχος και το όνειρο της Ορθοδοξίας που βαπτίζει τον καθένα από μας στην κολυμβήθρα άνθρωπο και τον βγάζει Χριστοφόρο! Αυτό είναι και ο προορισμός κάθε χριστιανού!»
