Το Αρδαμέρι είναι η ιστορική έδρα, το πρώτο προζύμι της σημερινής Ιεράς Μητροπόλεως Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου.
Απ’ εκεί ξεκίνησε υφισταμένη η Ιερά Μητρόπολις και κατέληξε στη σημερινή της μορφή.
Γι’ αυτό πάντοτε, προ της Μεγάλης Εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή μετά απ’ Αυτήν, ο Επίσκοπός της επισκέπτεται το ριζιμιό αυτό της Επαρχίας του, παίρνοντας δύναμη για την περαιτέρω πορεία της Τοπικής αυτής Εκκλησίας.
Για φέτος την Κυριακή Ι΄ Ματθαίου, 9η Αυγούστου 2026, προ της Θεομητορικής Εορτής της Κοιμήσεως και Μεταστάσεως της Θεοτόκου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Ιερισσού, Αγίου Όρους και Αρδαμερίου κ. Θεόκλητος, ακολουθούμενος από τον Διάκονό του π. Σεραφείμ Κωστινούδη, επεσκέφθη την Ενορία της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Αρδαμερίου, ένα ιστορικό και μεγάλης αρχαιολογικής αξίας Ιερό Ναό, που γιορτάζει μεν στις 15 του Αυγούστου, αλλά ο Επίσκοπος αδυνατεί να συμμετάσχει στο πανηγύρι της, καθότι το Προσκύνημα της Μεγάλης Παναγίας συνιστά το επίκεντρο για ”το Πάσχα του καλοκαιριού” στη Χαλκιδική.
Τον υπεδέχθησαν η Ενορία ολόκληρη, με επικεφαλής τον εκλεκτό Παν. Αρχιμ. π. Ακάκιο Καλαϊτζιδη, νέο Εφημέριο της Ενορίας, έλκοντα την καταγωγή από το Αρδαμέρι, τον Τοπικό Πρόεδρο κ. Δημήτριο Δαδάλα, τον τ. Βουλευτή κ. Γεώργιο Λαζαρίδη κ.ά.
Τον Σεβασμιώτατο πλαισιώσαν πέραν του Εφημερίου της Ενορίας π. Ακακίου και ο Παν. Αρχιμ. π. Νικόδημος Κωτινούδης μαζί με τον εκλεκτό Αρχιδιάκονο της Ι.Μ. Πολυανής και Κιλκισίου π. Φιλόθεο Τσαμπαζάκη, κατόπιν ευλογίας του οικείου Ιεράρχου, Σεβ. Μητροπολίτου Πολυανής και Κιλκισίου κ.κ. Βαρθολομαίου.
Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος, αφού εξέφρασε τη συγκίνησή του για την παρουσία του σε ιστορικά χώματα, παρουσίασε στην Ευχαριστιακή Σύναξη την ανάγκη κατά την περίοδο αυτή του Δεκαπενταυγούστου να ζήσουμε όλοι οι Χριστιανοί πνευματικά. Ο λόγος, λοιπόν, για τη πνευματική ζωή που οφείλουμε από την ώρα που εισερχόμεθα στην Κολυμβήθρα της Εκκλησίας άπαντες να βιώνουμε.
Πνευματική ζωή, είπε ο Επίσκοπος, είναι το Μυστήριο της φλεγομένης ψυχής και καρδιάς του ανθρώπου για την αναζήτηση του Προσώπου του Θεού, Πατρός τε και Υιού και Αγίου Πνεύματος! Είναι η κατάφαση των αρετών, το ναί στον Θεό και το όχι στον Διάβολο.
Είναι η επανάληψη της Ζωής του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού, είναι η επανάληψη της ζωής των Αγίων, των φίλων του Κυρίου μας, μάλλον δε η συνέχιση και παράταση της Ζωής του Χριστού στον σημερινό κόσμο!
Τούτο το ζητεί ο Παύλος ως απαίτηση και το καταλείπει ως παρακαταθήκη προς τα πνευματικά του τέκνα, λέγοντας ότι όσοι εισήλθαμε στην Κολυμβήθρα της Εκκλησίας, στη Μήτρα ουσιαστικά της Εκκλησίας, οφείλουμε να φθάσουμε: «…εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ…», δηλαδή, να αναχθούμε, «…σε τέλειο άνθρωπο, από απόψεως πνευματικής σοφίας και αρετής, στο μέτρο της πνευματικής ηλικίας και της πλήρους ηθικής τελειότητος του Χριστού, ώστε όλοι μαζί εντός της Εκκλησίας να ολοκληρωθούμε και να αποτελέσουμε έτσι το Σώμα του Κυρίου μας…». (Εφεσ. δ’ 13).
Αυτό κατορθώνεται με την κατάφαση στις αρετές, με το βίωμα των αρετών, όπως βεβαίως στη Νέα Οικονομία τις οριοθέτησε και τις παρέδωσε σε μας ο Κύριός μας.
Οι αρετές, τόνισε ο Επίσκοπος, δεν είναι αυτοσκοπός για την Ορθόδοξη Παράδοση και Θεολογία. Είναι εργαλεία τελειότητος και μέσα για την απόκτηση του Αγίου Πνεύματος, όπως κηρύσσει ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος και ερμηνεύει καταπληκτικά στα έργα του ο πολύς Καθηγητής μας Γεώργιος Μαντζαρίδης.
Ουσιαστικά οι αρετές είναι ο Καρπός του Αγίου Πνεύματος, είναι Αγιοπνευματικές Δωρεές που στολίζουν τον άνθρωπο, ανάλογα με τους κόπους, τους ιδρώτες, τα δάκρυα και την προαίρεσή του. «Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης, ἀγαθωσύνη, πίστις, πρᾳότης, ἐγκράτεια·…», δηλαδή, «Ο καρπός όμως, τον οποίο το Άγιο Πνεύμα γεννά στις καλοπροαίρετες και πιστές καρδιές, είναι η αγάπη προς όλους, η χαρά από τη λύτρωση που δίνει ο Χριστός, η ειρήνη που παρέχει η αγαθή συνείδηση, η μακροθυμία προς εκείνους που μας διώκουν, η καλωσύνη και η διάθεση να είμαστε εξυπηρετικοί και διακονικοί προς τους άλλους, η αγαθότητα της καρδιάς, η αξιοπιστία στους λόγους και τις υποσχέσεις μας, η πραότητα απέναντι σε εκείνους που μας φέρονται κατά τρόπο εξοργιστικό, η εγκράτεια και η αποφυγή κάθε πονηρής επιθυμίας και πράξεως.» (Γαλ. ε’ 22-23).
Πέρανε δε τον λόγο του ο ομιλητής λέγοντας: «Η περίοδος του Δεκαπενταυγούστου είναι μια μεγάλη ευκαιρία για την Εκκλησία να ζήσει πνευματικά. Μάλλον δε ο Χριστιανός να ζήσει πνευματικά! Η Ορθοδοξία στη θάλασσα της σημερινής Κοινωνίας πλέοντας, με σηματοδότες φωτεινούς τις αρετές, επιδεικνύει άριστα τον δρόμο προς τον Υιό και Θεό της Παντανάσσης Κυρίας Θεοτόκου. Στο χέρι, δηλαδή στην ελεύθερη διάθεση και επιλογή του καθενός, είναι να θελήσει να πλεύσει στο πέλαγος της καθημερινής μας πορείας και ζωής με οδηγό τη βιοτή του Χριστού, την έμπρακτη εφαρμογή της που είναι η ζωή των Αγίων και κυρίως τη βιοτή της Παναγίας Μητέρας Του που ουσιαστικά είναι η Θύρα του Παραδείσου, την Οποία σαν διέλθει κανείς συναντά τον Τόκο Της, τον Κύριο και Θεό Της!»
